هدیه ی زنان به دنیا، چیزی فراتر از آوردن فرزند است.
چیزی فراتر از مشارکت در اقتصاد هدیه آنها نگرش و منش مادرانه است.
شاید این روزها، جامعه ما بیش از عنوان مادر نیازمند منش و نگرش مادرانه باشد.
نگرشی که زایش را جزء جداییناپذیر طبیعت انسانی بداند و بکوشد با رفتار و تصمیمهایش یادگاری زنده و جاودان از خود باقی بگذارد.
نگرشی که گریستن در حضور دیگران را ارزش نداند.
محکم بایستد؛ لبخند بزند و شادیاش را با دیگران شریک شود.
نگرشی که نخستین لقمه را برندارد و آخرین لقمه را زمانی بردارد که از سیر شدن همه حاضران مطمئن شده باشد.
نگرشی که دستاورد اطرافیان را نیز دستاورد خود بداند و از موفقیت فرزندش چنان شاد شود که گویی موفقیت خود اوست
هر چند که فرزند، حمایتهای او را به فراموشی بسپارد.
نگرشی که بین فرزند خود و دیگری فرق نگذارد و هر جا هر کسی و هر کاری را دید، مانند فرزند خود و کار خود، مراقب آن باشد.
رویش چنین نگرشی بهشت را در زیر پای ما خواهد آفرید."
محمدرضا شعبانعلی