کاش آسمان ميدانست درد من چيست !

کاش ميدانست نياز من چيست!

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم….

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست!

دلم مثل کوير از محبت و عشق خشک و بي جان است ،

عاشقم ولي ، يک عاشق تنها!

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست….

کاش دريا ميدانست کوير چيست!

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها!

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس!

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست ….

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است….

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست

براستی آن همه واژه کجا رفتند ... واژه هایی که می بایست بر سفیدی این کاغذ بنشینند ... تا شاید بتوانند امروز را تفسیر کنند ... نمیدانم ... نمیدانم ... انگارموریانه مغزم را خورده و پوک کرده است ... تو کجای این تفسیر می نشینی اگر بخواهم باز نویسمت ... خود را نمیدانم ... خود را بارها در قالب این واژه ها گنجانده ام ... ولی باز ... باز نتوانسته ام خود را معنی کنم ... می ترسم ... می ترسم ترا در واژه ای بگنجانم ... می ترسم ترا نیز به مانند خود تهی تفسیر کنم.
ببخشا مرا ... ببخشا ... امروز باز ترا رنجاندم ... خسته بودم ... تو از زندگی می گفتی ... زندگی همین است ... کشمکش، مقابله، درگیر شدن و سرانجام شکستن موانع یا شکست خوردن از موانع ... چه آسان زندگی را در کلمات خلاصه می کنی ... همیشه انسان راهی برای فرار و فراموشی در زندگی می جوید ... کلمات ... کلماتی که تو می گفتی ... هر کدام بر زاویه ای از ذهنم می نشستند ... ذهنی که اشباح شده بود از فضای دم کردهء شهر ... قدری سکوت ... قدری مکث احساس می کنم به مانند پَر کاهی شده ام ... رها در باد و در حال جدا شدن از خود و از دنیا ... و تو رفته ای ... باز رنجیدی ... رنجیدی ... ببخشا مرا ..

دلم تنها و بی کس چون قناری ست
چو گل در خاک گلدانی غریبه
درون پوسیده و ظاهر بهاریست
شکستم سوختم طاقت سر امد
نگو با من دوایت بردباری است
که را گویم در این غربت خدایا
مرا در سینه زخمی سخت کاری ست
درون قاب کوچک زده ماندن
نشان از لحظه های بیقراریست
نمی دانم چرا غم اشنایم
همیشه شادی از قلبم فراریست

 

 

 

 

من و تو

.

تو هم از این شب دلگیر ، بدت می آید

تو هم از نشئه ی تخدیر ، بدت می آید

من هم از آمدن صبح ، کمی نومیدم

تو هم از این همه تاخیر، بدت می آید.

من هم از گردش ایام ، شکایت دارم

تو هم از طالع و تقد یر ، بدت می آید.

من هم از این همه نیرنگ ، به تنگ آمده ام

تو هم از این همه تزویر ، بدت می آید.

من هم از زوزه ی یک گرگ ، دلم می گیرد

تو هم از عربده ی شیر ، بدت می آید.

من هم از صحبت زندان و قفس ، بیزارم

تو هم از بستن و زنجیر ، بدت می آید.

هیچکس دوست ندارد که بمیرد آهو

تو هم از اسلحه و تیر ، بدت می آید

دست من نیست که از دشنه تنفر دارم

تو هم از نیزه و شمشیر بدت می آید.

گر قرار است که یادی ز گدایی نشود

تو هم از یک شکم سیر ، بدت می آید.

من هم اقرار به اهمال برایم سخت است

تو هم از گفتن تقصیر ، بدت می آید.

من هم از پند پدر حوصله ام سر می رفت

تو هم از موعظه ی پیر ، بدت می آید.

هرکه آزادگی آموخت سر از «کیوان »زد

تو هم از واژه ی تحقیر ، بدت می آید.

خیلی وقتها در تنهایی
یا در لحظه با تو بودن
از خود می پرسم
که چقدر من را دوست داری
که چقدر من را دوست میداری
که در آن هنگام
به یاد لحظه ای می افتم
که در یک شب زیبای زمستانی سرد
در آغوش گرمای وصال
که به پهنای یک دشت وصیع یاسهای وحشی
گسترانیده شده بود
فالی افتاد بین من و تو
که درآن فال به من ثابت شد
که تو تنها مرا
پانزده تا دوست میداری
پانزده ؟
پانزده از صد
شاید تو فکر کنی که خیلی کم است
ولی من با تمام وجودم اعتراف خواهم کرد
که این پانزده از بیستی که به هنگام
سوال از دخترک کوچکی که از او می پرسند
که چقدر مادرت را دوست میداری ؟
و آن دخترک با تمام وجود
به بیشترین حد امکانی که فکر میکند
و با عشقی زیادی که به مادر دارد عدد بیست را به زبان می آورد
بیشتر است
آری من مطمعن هستم که آن پانزده من از آن بیست دخترک بیشتر است .
حال دوست داری که بدانی چقدر بیشتراست؟
پس گوش کن تا بگویم
تا حال فکر کرده ای که از زمان خلقت زمین و انسان
چند قطره باران باریده است؟
دوست داری که لحظه ای به تک تک قطراتی که از آن زمان تا بحال باریده اند فکر کنی
آیا می توانی بگویی که چند قطره تا بحال از ابرهای زیبا شروع به باریدن کرده اند؟
خوب نمی خواهد بیش از این فکر کنی
من این کار را قبلا انجام داده ام
می توانی بگویی پانزده تا
آری اگر می خوای تعداد قطراتی که ازاول خلقت انسان تا بحال شروع به باریدن کرده اند را بگویی
می توانی بگویی پانزده
چون که من می توانم با اطمینان خیال
بگویم که آن پانزده فال قشنگ به معنای تمام قطرات باران باریده شده می باشد
پس با تمام وجود من هم به تعداد پانزده تا دوستت دارم
و همیشه
و همه جا بیادت هستم

 

مرا صد بار هم از خود برانی دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم

چه حاصل از جفا کردن چه سود از عشق ورزیدن

مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم